بررسی سن بازنشستگی مردان و زنان در کشورهای مختلف جهان بر اساس آمارهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) و مقایسه جایگاه ایران با میانگین جهانی.
موضوع سن بازنشستگی یکی از چالشهای مهم اقتصادی و اجتماعی در سراسر جهان است. با افزایش امید به زندگی و تغییرات هرم جمعیتی، بسیاری از کشورها اقدام به افزایش سن بازنشستگی کردهاند تا پایداری صندوقهای بیمهای خود را حفظ کنند. بر اساس آخرین آمارهای منتشر شده توسط سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، تفاوتهای چشمگیری میان سن بازنشستگی در کشورهای توسعهیافته و کشورهای در حال توسعه وجود دارد.
میانگین جهانی سن بازنشستگی برای مردان و زنان
آمارهای بینالمللی نشان میدهد که میانگین جهانی سن بازنشستگی برای مردان ۶۴.۷ سال و برای زنان ۶۳.۶ سال است. این ارقام به عنوان یک معیار استاندارد برای ارزیابی وضعیت صندوقهای بازنشستگی در کشورهای مختلف مورد استفاده قرار میگیرند. در اکثر کشورهای پیشرفته، سن بازنشستگی واقعی بسیار نزدیک به این میانگین یا حتی بالاتر از آن تنظیم شده است.
کشورهای دارای بالاترین سن بازنشستگی در جهان
برخی از کشورهای جهان به دلیل ساختار جمعیتی پیر و سیستمهای حمایتی پیشرفته، بالاترین سن بازنشستگی را ثبت کردهاند. در بخش مردان، کشورهای زیر بالاترین سن بازنشستگی را دارند:
- شیلی: ۶۹ سال
- کره جنوبی: ۶۷.۴ سال
- آمریکا: ۶۷.۳ سال
- ژاپن: ۶۶.۹ سال
در بخش زنان نیز وضعیت مشابهی حاکم است و کشورهای شرق آسیا در صدر جدول قرار دارند:
- کره جنوبی: ۶۹.۷ سال
- ژاپن: ۶۷.۴ سال
- آمریکا: ۶۶.۷ سال
- شیلی: ۶۶.۲ سال
جایگاه ایران و کشورهای پایین جدول
در نقطه مقابل کشورهای توسعهیافته، ایران و برخی کشورهای منطقه خاورمیانه کمترین سن بازنشستگی را به خود اختصاص دادهاند. در ایران، میانگین سن بازنشستگی برای مردان ۵۱.۵ سال و برای زنان ۵۱ سال است که فاصله بسیار زیادی با میانگین جهانی دارد. این رقم ایران را در رتبههای انتهایی جدول در کنار کشور عربستان با سن بازنشستگی ۴۷ سال برای هر دو جنس قرار میدهد. پایین بودن سن بازنشستگی در ایران فشار مالی سنگینی را بر صندوقهای بازنشستگی کشور وارد کرده است.
جمعبندی و تحلیل وضعیت بازنشستگی
مقایسه آماری نشان میدهد که سن بازنشستگی در ایران بیش از ۱۲ سال از میانگین جهانی پایینتر است. این شکاف عمیق ساختاری، ضرورت اصلاحات پارامتریک در قوانین بازنشستگی کشور را بیش از پیش نمایان میسازد تا از ورشکستگی کامل صندوقهای حمایتی جلوگیری شود و تعادل مالی میان دوره پرداخت حق بیمه و دریافت مستمری برقرار گردد.
