در حال بارگذاری...
در حال بارگذاری...
بررسی گزارش‌های شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور وضعیت توزیع و استحصال منابع آبی را در مناطق روستایی استان‌های مختلف نشان می‌دهد. ارزیابی تولید آب سطحی و زیرزمینی روستایی در بازه ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ بیانگر تفاوت‌های ساختاری و جغرافیایی چشمگیر در دسترسی به سفره‌های زیرزمینی و رواناب‌ها در سطح ۳۴ شرکت و منطقه آب و فاضلاب است.
بر اساس این داده‌ها، استان خوزستان با ثبت ۱۷۸ واحد بیشترین سهم را در برداشت از منابع سطحی روستایی دارد، در حالی که در بخش منابع زیرزمینی روستایی، استان فارس با ۱۳۶.۰۳ واحد و خراسان رضوی با ۱۳۵.۶ واحد در صدر قرار گرفته‌اند.
در بخش بزرگی از مناطق کشور، منابع زیرزمینی ستون اصلی تأمین آب روستایی را تشکیل می‌دهند. استان مازندران با ۱۲۱.۰۹ واحد، کرمان با ۱۲۰.۲۱ واحد و آذربایجان غربی با ۹۹.۱۱ واحد از جمله مناطقی هستند که بالاترین اتکا را به منابع زیرزمینی ثبت کرده‌اند.
همچنین در چندین استان و منطقه شامل ایلام، خراسان جنوبی، خراسان شمالی، زنجان، سمنان، شیراز، قزوین، کرمانشاه و لرستان، مقدار ثبت‌شده برای آب سطحی روستایی برابر با ۰ بوده و تمامی نیاز از طریق سفره‌های زیرزمینی تأمین شده است. تحلیل این ارقام در بخش پایگاه آمار به درک عمیق‌تر توازن منابع آب کمک می‌کند.
برخلاف فراگیری منابع زیرزمینی، استفاده از منابع سطحی در مناطق روستایی در استان‌های محدودی متمرکز است. پس از خوزستان با ۱۷۸ واحد، بیشترین ارقام استحصال آب سطحی به هرمزگان با ۴۴.۹۶ واحد، سیستان و بلوچستان با ۴۱.۰۶ واحد و اصفهان با ۳۴.۰۹ واحد تعلق دارد.
استان بوشهر نیز با ۳۲.۳ واحد و گیلان با ۲۹.۱۳ واحد در رده‌های بعدی بهره‌برداری از آب سطحی قرار گرفته‌اند. بررسی تخصصی داده‌ها در رسانه آمارفکت نشان می‌دهد که توازن میان منابع در مناطقی مانند سیستان و بلوچستان با ۴۱.۰۶ سطحی و ۴۲.۶۵ زیرزمینی، و قم با ۸.۲۷ سطحی و ۸.۲۸ زیرزمینی از برابری نسبی برخوردار است.
مجموع ارقام ارائه‌شده نشان‌دهنده غلبه قاطع منابع زیرزمینی در تأمین آب شرب و مصارف روستایی اکثر استان‌های کشور است. در شرایطی که تنها چند استان ساحلی و پرآب نظیر خوزستان توانسته‌اند حجم بالایی از آب سطحی را بهره‌برداری کنند، بخش عمده فلات ایران و استان‌های شرقی و مرکزی به شدت به منابع آب زیرزمینی وابسته مانده‌اند.
آمارهای مشابه در همین حوزه
