در حال بارگذاری...
در حال بارگذاری...
بازه آماری
1395
منبع رسمی
مرکز آمار ایران
بررسی وضعیت معیشتی خانوارها همواره یکی از ارکان اصلی تحلیل‌های اقتصادی است. در این میان، آمار هزینه‌های خوراکی و دخانی ناخالص سالانه یک خانوار شهری در سال 1395، تصویری دقیق از نحوه تخصیص منابع مالی در سبد مصرفی خانوارها ارائه می‌دهد. این داده‌ها که توسط مرکز آمار ایران گردآوری شده‌اند، به تفکیک گروه‌های هزینه سالانه دسته‌بندی شده‌اند تا مشخص شود هر گروه هزینه‌ای چه سهمی از بودجه خود را به اقلام خوراکی و دخانی اختصاص داده است.
یافته‌های آماری نشان می‌دهد که در سال 1395، متوسط هزینه خوراکی و دخانی برای گروه‌های مختلف هزینه‌ای نوسانات قابل توجهی داشته است. به عنوان مثال، در گروه هزینه‌ای 360000 تا 480000 هزار ریال، متوسط هزینه خوراکی و دخانی به 111885 هزار ریال رسیده است که بالاترین رقم در میان گروه‌های بررسی شده محسوب می‌شود. در مقابل، گروه‌هایی با هزینه سالانه کمتر از 75000 هزار ریال، متوسط هزینه‌ای معادل 18373 هزار ریال را در این بخش ثبت کرده‌اند که نشان‌دهنده تفاوت فاحش در سطح رفاه و الگوی مصرفی خانوارهاست.
با نگاهی دقیق‌تر به داده‌ها، می‌توان دریافت که با افزایش سطح هزینه‌های سالانه، میزان مطلق هزینه برای اقلام خوراکی و دخانی نیز تا حد مشخصی افزایش می‌یابد. برای گروه 75000 تا 100000 هزار ریال، این رقم 27016 هزار ریال و برای گروه 100000 تا 120000 هزار ریال، 33358 هزار ریال گزارش شده است. این روند صعودی تا گروه 360000 تا 480000 هزار ریال ادامه دارد. برای دسترسی به جزئیات بیشتر در مورد سایر شاخص‌های اقتصادی، می‌توانید به آمار مراجعه کنید.
در گروه‌های هزینه‌ای بالاتر، یعنی بازه 480000 تا 600000 هزار ریال، متوسط هزینه خوراکی و دخانی به 77438 هزار ریال کاهش می‌یابد و برای گروه 600000 هزار ریال و بیشتر، این رقم به 86992 هزار ریال می‌رسد. این تغییرات نشان می‌دهد که با افزایش درآمد و هزینه‌های کل، سهم نسبی هزینه‌های خوراکی در سبد خانوار ممکن است تغییر کند. تحلیل‌های دقیق‌تر در این حوزه را می‌توانید در بخش آمارفکت دنبال کنید.
تحلیل داده‌های سال 1395 بیانگر آن است که هزینه‌های خوراکی و دخانی به عنوان بخشی از هزینه‌های ضروری خانوار، تابعی از سطح کلی هزینه‌های سالانه است. با این حال، مشاهده می‌شود که در گروه‌های هزینه‌ای بسیار بالا، رشد هزینه‌های خوراکی با همان شتاب هزینه‌های کل پیش نمی‌رود که می‌تواند نشان‌دهنده تغییر در ترکیب سبد مصرفی خانوارها به سمت کالاهای غیرخوراکی و خدمات باشد. این داده‌ها ابزار مناسبی برای درک بهتر ساختار اقتصادی خانوارهای شهری در آن مقطع زمانی فراهم می‌آورند.
آمارهای مشابه در همین حوزه
