هر مرد ایرانی چند سال می تواند از دوران بازنشستگی بهره مند شود؟
اخیرا مجلس با طرح گذاشتن سقف ۳۵ سال برای سابقه کار لازم برای بازنشستگی مردان موافقت کرد. طبق این طرح، سن بازنشستگی از ۶۰ به ۶۲ سال افزایش پیدا می کند.
در دنیا یکی از شاخص های مهم برای ارزیابی مناسب بودن سن بازنشستگی، فاصله بین سن بازنشستگی تا پایان عمر است. طبق آخرین آمارهای بین المللی، سن امید به زندگی در ایران ۷۳.۹ سال تخمین زده می شود. یعنی به طور متوسط هر ایرانی ۷۳.۹ سال عمر می کند.
بر همین مبنا، میانگین فاصله بین سن بازنشستگی یعنی ۶۲ سال تا پایان عمر یعنی ۷۳.۹ سال، ۱۱.۹ سال است. این بدان معنی است که یک فرد ایرانی حدود ۱۲ سال می تواند از دوران بازنشستگی خود بهره ببرد.
جدول بالا جایگاه ایران را در بین کشورهای منتخب نشان می دهد. طبق این نمودار، ایران تقریبا در میانه جدول قرار گرفته است.
1. تفاوتهای چشمگیر در بهرهمندی از بازنشستگی:
- کشورهایی با امید به زندگی بالا:
- ترکیه (۲۴ سال) و کره جنوبی (۲۱.۷ سال) بیشترین مدت زمان بهرهمندی از بازنشستگی را دارند. این نشاندهندهی آن است که در این کشورها، افراد میتوانند سالهای بیشتری از دوران بازنشستگی خود لذت ببرند.
- ایتالیا (۲۰.۹ سال) و ژاپن (۱۹.۸ سال) نیز جزو کشورهایی هستند که افراد در آنها میتوانند زمان طولانیتری از دوران بازنشستگی بهرهمند شوند. این کشورها دارای سیستمهای بهداشتی و رفاهی قوی هستند که به افراد امکان زندگی طولانیتر و راحتتری میدهند.
- کشورهایی با امید به زندگی پایینتر:
- مکزیک (۵.۲ سال) کمترین مدت زمان بهرهمندی از بازنشستگی را دارد که میتواند به عوامل مختلفی از جمله مشکلات بهداشتی، اقتصادی و کیفیت پایین مراقبتهای بهداشتی در این کشور مربوط باشد.
- روسیه (۹.۴ سال) و هند (۹.۲ سال) نیز در ردههای پایین قرار دارند. این کشورها با چالشهایی در زمینههای بهداشت عمومی و شرایط اقتصادی روبهرو هستند که میتواند تأثیر زیادی بر طول عمر و بهرهمندی از بازنشستگی داشته باشد.
2. تأثیرات اجتماعی و اقتصادی:
- کشورهای با مدت زمان بازنشستگی طولانیتر:
- در کشورهایی با مدت زمان بیشتر برای بهرهمندی از بازنشستگی، احتمالاً هزینههای رفاهی و بازنشستگی نیز بالاتر است. این کشورها نیاز به بودجههای بیشتری برای حمایت از بازنشستگان دارند.
- از طرف دیگر، این کشورها به دلیل داشتن سیستمهای بهداشتی پیشرفته و سطح بالای زندگی، میتوانند بازنشستگان را در دوران پیری حمایت کنند.
- کشورهایی با مدت زمان بازنشستگی کوتاهتر:
- در کشورهای با مدت زمان کوتاهتر برای بهرهمندی از بازنشستگی، بازنشستگان معمولاً به دلیل شرایط سختتر اقتصادی یا کیفیت پایینتر مراقبتهای بهداشتی، ممکن است از وضعیت بهتری برخوردار نباشند و کمتر از زندگی بازنشستگی لذت ببرند.
3. تفاوتهای فرهنگی و جغرافیایی:
- تفاوتهای فرهنگی، مذهبی و جغرافیایی میتواند در توزیع بازنشستگی و مدت زمان بهرهمندی از آن تأثیرگذار باشد. به عنوان مثال، کشورهایی مانند ایران (۱۱.۹ سال) که سیستمهای بازنشستگی و بهداشتیشان هنوز در حال توسعه هستند، ممکن است افراد نتوانند سالهای زیادی از دوران بازنشستگی خود بهرهمند شوند.
- کشورهای اروپایی مانند آلمان (۱۴.۶ سال) و انگلیس (۱۴.۷ سال) نسبت به کشورهای آسیایی یا آمریکای لاتین، مدت زمان بیشتری از بازنشستگی برخوردار هستند.
4. توجه به سن و کیفیت زندگی:
- به طور کلی، کشورهای با بازنشستگی طولانیتر، معمولاً افراد مسنتر و سالمتر دارند که از حمایتهای اجتماعی بهتری بهرهمند هستند. این میتواند نشاندهندهی توجه به سیاستهای بهداشت عمومی، کیفیت مراقبتهای بهداشتی و پیشرفتهای علمی در این کشورها باشد.
نتیجهگیری:
- کشورهای با کیفیت زندگی بالا و سیستمهای بهداشتی پیشرفته مانند ترکیه، کره جنوبی و ایتالیا دارای دوران بازنشستگی طولانیتری هستند که نشاندهندهی زندگی سالمتر و امید به زندگی بالاتر است.
- در مقابل، کشورهایی با مشکلات اقتصادی و بهداشتی مانند مکزیک، روسیه و هند از دوران بازنشستگی کوتاهتری برخوردارند، که نشاندهندهی چالشهایی است که این کشورها در زمینه حمایت از بازنشستگان دارند.
اینفوگرافیکهای مرتبط:
کدام کشورها بیشترین و کمترین واردات و صادرات برق را دارند؟
دربارهی طلاق در ایران چه میدانید؟
