تحلیل جامع آمار خانوارهای استان تهران به تفکیک نوع محل سکونت در سال 1395

بررسی دقیق و جامع داده های آماری همواره مبنایی برای درک عمیق تر از ساختارهای اجتماعی و اقتصادی یک منطقه است. در این راستا، آمار خانوارهای استان تهران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) اطلاعات ارزشمندی را ارائه می دهد که بیانگر سیمای اسکان و توزیع جمعیت در این استان پرجمعیت کشور است. این تحلیل به روشن شدن الگوهای سکونتی و ویژگی های مربوط به آن کمک شایانی می کند.

آمار امروز را در آمارفکت بخوانید.

نگاهی کلی به آمار خانوارهای استان تهران در سال 1395

طبق داده های موجود، در سال 1395، مجموع خانوارهای استان تهران بالغ بر 4287074 خانوار بوده است. از این تعداد، 4051770 خانوار در مناطق شهری و 235304 خانوار در مناطق روستایی سکونت داشته اند. این توزیع نشان دهنده غلبه چشمگیر جمعیت و خانوار شهری در این استان است که با توجه به ماهیت کلانشهر تهران، امری کاملا قابل پیش بینی است. آمار خانوارهای استان تهران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) بیانگر جزئیات مهمی در این رابطه است.

وضعیت سکونت خانوارهای شهری

آمار خانوارهای استان تهران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) در بخش شهری، گویای تمرکز بالایی بر واحدهای آپارتمانی است. از مجموع 4051770 خانوار شهری، تعداد 3297154 خانوار در واحدهای مسکونی آپارتمانی زندگی می کنند که این رقم حدود 81.37 درصد از کل خانوارهای شهری را شامل می شود. این درصد بالا نشان دهنده تراکم جمعیت و ترجیح زندگی آپارتمانی در شهرهای استان تهران است که ناشی از عواملی همچون محدودیت فضا، قیمت زمین و سبک زندگی مدرن شهری است.

در مقابل، تعداد 726719 خانوار شهری، معادل حدود 17.94 درصد، در واحدهای مسکونی غیر آپارتمانی سکونت دارند. این دسته شامل خانه های ویلایی یا سایر اشکال سکونت غیر آپارتمانی می شود که بیشتر در مناطق حاشیه ای تر یا محله های قدیمی تر شهری قابل مشاهده است. همچنین، 23110 خانوار (حدود 0.57 درصد) در دسته “سایر” و 2504 خانوار (حدود 0.06 درصد) در چادر، کپر، آلونک یا موارد مشابه زندگی می کنند که نشان دهنده وجود گروه های آسیب پذیر در مناطق شهری است. تعداد 2283 خانوار شهری نیز وضعیت سکونت خود را اظهار نکرده اند.

الگوی سکونت خانوارهای روستایی

در مناطق روستایی استان تهران، آمار خانوارهای استان تهران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) تصویری متفاوت را ترسیم می کند. از 235304 خانوار روستایی، اکثریت، یعنی 149484 خانوار (حدود 63.53 درصد)، در واحدهای مسکونی غیر آپارتمانی سکونت دارند. این امر با بافت سنتی و فرهنگی روستاها که در آن خانه های مستقل و حیاط دار رایج تر است، همخوانی دارد.

واحدهای مسکونی آپارتمانی نیز در روستاها حضوری قابل توجه دارند؛ تعداد 81533 خانوار روستایی (حدود 34.65 درصد) در آپارتمان زندگی می کنند. این رقم می تواند نشان دهنده توسعه و نوسازی در برخی مناطق روستایی یا تبدیل برخی روستاها به شهرک های اقماری باشد. تعداد 3529 خانوار روستایی در دسته “سایر” و 479 خانوار نیز در چادر، کپر، آلونک یا موارد مشابه سکونت دارند که به ترتیب حدود 1.50 درصد و 0.20 درصد از خانوارهای روستایی را تشکیل می دهند. 279 خانوار روستایی نیز نوع محل سکونت خود را اظهار نکرده اند.

نتیجه‌گیری

تحلیل آمار خانوارهای استان تهران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) نشان می دهد که استان تهران به شدت شهری محور است و بخش عمده ای از خانوارهای آن در آپارتمان ها زندگی می کنند. این روند به ویژه در مناطق شهری غالب است. در مناطق روستایی نیز اگرچه خانه های غیر آپارتمانی اکثریت را تشکیل می دهند، اما حضور قابل توجه واحدهای آپارتمانی نشانگر تغییرات اجتماعی و کالبدی در این مناطق است. این آمار و ارقام پایه ای برای برنامه ریزی های آتی در زمینه مسکن و شهرسازی فراهم می کند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در حوزه‌ی مسکن کلیک کنید.

آمارهای مرتبط:
آمار سهم مستاجران و مالکان منزل مسکونی در ایران (1335 تا 1395)

آمار متوسط قیمت یک متر مربع زیربنای واحدهای مسکونی معامله شده در سال 1399

آمار متوسط قیمت یک متر مربع زیربنای واحدهای مسکونی معامله شده در سال 1395

برای خواندن مقاله چرا آمار اهمیت دارد؟ کلیک کنید.