درک ساختار محل سکونت خانوارهای یک کشور اطلاعات مهمی را در مورد شرایط زندگی و توسعه مناطق مختلف ارائه می دهد. این آمارها به ویژه در تفکیک بین نقاط شهری و روستایی، تفاوت های قابل توجهی را آشکار می سازند.
آمار امروز را در آمارفکت بخوانید.

مقدمه ای بر آمار خانوارهای نقاط شهری و روستایی ایران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395)

تحلیل داده های مربوط به محل سکونت خانوارها در ایران، تصویر روشنی از تفاوت های فرهنگی و اقتصادی میان مناطق شهری و روستایی ارائه می دهد. در سال 1395، این آمارها نشان می دهد که چگونه انتخاب و نوع مسکن در دو محیط متفاوت، ویژگی های جمعیتی و سبک زندگی را منعکس می کند. این مطالعه بر آمار خانوارهای نقاط شهری و روستایی ایران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) تمرکز دارد.

نگاهی به خانوارهای شهری و نوع محل سکونت

بر اساس آمارهای سال 1395، در نقاط شهری ایران، تعداد کل خانوارهای مورد بررسی به 18,117,742 خانوار می رسد. از این تعداد، بخش قابل توجهی در واحدهای مسکونی آپارتمانی و غیر آپارتمانی زندگی می کنند. تعداد 8,700,383 خانوار شهری در واحدهای مسکونی آپارتمانی سکونت دارند که تقریباً 48.0 درصد از کل خانوارهای شهری را شامل می شود. این رقم نشان دهنده شهرنشینی و رشد ساخت و ساز آپارتمانی در ایران است.

غلبه واحدهای غیر آپارتمانی در شهرها

جالب توجه است که در نقاط شهری، تعداد خانوارهای ساکن در واحدهای مسکونی غیر آپارتمانی اندکی بیشتر از آپارتمان ها است. آمار نشان می دهد 9,187,544 خانوار شهری در واحدهای مسکونی غیر آپارتمانی زندگی می کنند که حدود 50.7 درصد از کل خانوارهای شهری را تشکیل می دهد. این توزیع نشان دهنده تنوع در نوع مسکن شهری و وجود خانه های ویلایی یا حیاط دار در کنار آپارتمان ها است. آمار خانوارهای نقاط شهری و روستایی ایران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) به خوبی این تمایز را بیان می کند.

وضعیت محل سکونت در مناطق روستایی

در مقابل، وضعیت آمار خانوارهای نقاط شهری و روستایی ایران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) در مناطق روستایی کاملاً متفاوت است. در سال 1395، مجموع 6,051,783 خانوار روستایی مورد بررسی قرار گرفته اند. در این مناطق، واحدهای مسکونی غیر آپارتمانی به طور قاطعانه بر آپارتمان ها برتری دارند. تعداد 5,343,726 خانوار روستایی در واحدهای مسکونی غیر آپارتمانی زندگی می کنند که معادل 88.3 درصد از کل خانوارهای روستایی است. این موضوع کاملاً منطبق بر سبک زندگی روستایی و نیاز به فضاهای باز و ساختارهای سنتی تر مسکن است.

سهم ناچیز آپارتمان در روستاها

در مناطق روستایی، تنها 348,568 خانوار در واحدهای مسکونی آپارتمانی سکونت دارند که حدود 5.8 درصد از کل خانوارهای روستایی را شامل می شود. این تفاوت فاحش، از ماهیت توسعه و نوع ساخت و ساز در مناطق روستایی در مقایسه با شهرها حکایت دارد.

سایر انواع محل سکونت و موارد اظهار نشده

علاوه بر دو دسته اصلی، آمار خانوارهای نقاط شهری و روستایی ایران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) شامل دسته بندی های دیگری نیز می شود. تعداد 20,538 خانوار شهری و 80,176 خانوار روستایی در چادر، کپر، آلونک، زاغه یا موارد مشابه زندگی می کنند. این ارقام، نیاز به توجه به اقشار آسیب پذیرتر جامعه را نشان می دهد که در شرایط نامناسب مسکونی به سر می برند. همچنین، 204,859 خانوار شهری و 278,054 خانوار روستایی در دسته “سایر” قرار می گیرند و 4,418 خانوار شهری و 1,259 خانوار روستایی نیز وضعیت محل سکونت خود را اظهار نکرده اند.

بینش نهایی

آمار خانوارهای نقاط شهری و روستایی ایران به تفکیک نوع محل سکونت (سال 1395) بیانگر تفاوت های بنیادین در ساختار مسکن دو گروه عمده جمعیتی کشور است. در حالی که شهرها به سمت زندگی آپارتمانی پیش می روند و تنوع بیشتری در نوع مسکن دارند، روستاها همچنان بر پایه واحدهای مسکونی غیر آپارتمانی استوار هستند. این داده ها در برنامه ریزی های شهری و روستایی و همچنین تحلیل اجتماعی از اهمیت بالایی برخوردارند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در حوزه‌ی مسکن کلیک کنید.

آمارهای مرتبط:
آمار سهم مستاجران و مالکان منزل مسکونی در ایران (1335 تا 1395)

آمار متوسط قیمت یک متر مربع زیربنای واحدهای مسکونی معامله شده در سال 1399

آمار متوسط قیمت یک متر مربع زیربنای واحدهای مسکونی معامله شده در سال 1395

برای خواندن مقاله چرا آمار اهمیت دارد؟ کلیک کنید.