سهم زمین‌های قابل کشت کشورها

زمین‌های کشاورزی و قابل کشت یکی از مهم‌ترین منابع طبیعی هر کشور برای تأمین امنیت غذایی به شمار می‌روند. درصد مساحت قابل کشت در کشورهای مختلف بسته به موقعیت جغرافیایی، شرایط اقلیمی، دسترسی به منابع آب و بافت خاک تفاوت‌های چشمگیری دارد.

کشورهای دارای بیشترین سهم اراضی قابل کشت

بر اساس داده‌های آماری بانک جهانی، بنگلادش با اختصاص ۶۰.۶ درصد از کل مساحت خود به زمین‌های قابل کشت، در صدر کشورهای منتخب جهان قرار گرفته است. پس از آن دانمارک با ۵۹.۱ درصد و هند با ۵۱.۸ درصد در رتبه‌های دوم و سوم جای دارند. همچنین در میان کشورهای اروپایی، آلمان با ۳۳.۴ درصد و فرانسه با ۳۱.۴ درصد بخش قابل توجهی از اراضی خود را به کشت اختصاص داده‌اند.

وضعیت اراضی قابل کشت در ایران و سایر کشورها

در منطقه غرب آسیا و خاورمیانه، عواملی مانند خشکسالی‌های متوالی، کمبود منابع آبی و فرسایش خاک باعث محدودیت زمین‌های کشاورزی شده است. با این حال، در ایران حدود ۹.۷ درصد از مساحت کل کشور را زمین‌های قابل کشت تشکیل می‌دهند که آن را بالاتر از کشورهایی چون روسیه (۷.۴٪)، کانادا (۴.۳٪) و استرالیا (۴.۱٪) قرار می‌دهد.

جمع‌بندی

توزیع اراضی حاصلخیز در سطح جهان بسیار ناهمگون است؛ در حالی که برخی کشورها بیش از نیمی از وسعت خود را زیر کشت دارند، کشورهایی نظیر کلمبیا (۲.۳٪) و شیلی (۱.۹٪) با کمترین سهم زمین‌های زراعی مواجه هستند.