در تاریخ ایران، «خنجر از پشت» پدیدهای مقطعی نیست؛ از هخامنشیان تا امروز، نفوذ و خیانت همواره همپای قدرت حرکت کرده است.
لیبانیِ چوپان با لو دادن مسیر آریوبرزن به اسکندر مقدونی و شکست هولناک سپاه ایران، و میرزا آقاخان نوری به دلیل همدستی با انگلیس و حذف امیرکبیر، نمادهایی از این زخم تاریخیاند.
در همه دورهها، از دربارهای باستانی تا ساختارهای مدرن، دشمن بیرونی بدون عامل نفوذی راه به جایی نبرده است.
اما یک قاعده ثابت مانده: خیانتکار به وطن، هرچند موقتاً پیروز شود، در حافظه تاریخ و سرنوشت خود عاقبت خوشی نداشته است.
